Otwarcie portugalskiego konta bankowego — najpierw jako nierezydent, a potem jako rezydent

Co faktycznie wymaga prawo

W przypadku osoby fizycznej ustawowe elementy identyfikacyjne obejmują imię i nazwisko, datę urodzenia, obywatelstwo, rodzaj, numer, termin ważności i organ wydający dokument tożsamości, oraz numer identyfikacji podatkowej lub jego zagraniczny odpowiednik.

Proszę przeczytać tę listę jeszcze raz i zwrócić uwagę na to, czego w niej nie ma. Nie ma w niej wymogu dotyczącego miejsca zamieszkania. Obowiązek ten dotyczy identyfikacji klienta, a nie ustalenia, że klient mieszka w Portugalii.

O co w praktyce prosi się osobę niebędącą rezydentem

W praktyce od osoby niebędącej rezydentem wymaga się ważnego paszportu, portugalskiego NIF, potwierdzenia adresu, zwykle w kraju pochodzenia i wystawionego w ciągu poprzednich trzech miesięcy, oraz dowodu dochodu lub źródła środków.

Pierwsze dwa pochodzą wprost z listy ustawowej. Pozostałe dwa nie. Wynikają z obowiązku należytej staranności opartej na ryzyku, który wymaga od banku upewnienia się proporcjonalnie do postrzeganego ryzyka, a nie zebrania stałego zestawu dokumentów. Dlatego to na banku spoczywa obowiązek ustalenia pochodzenia środków, a to, co go spełnia, zależy od tego, skąd pochodzą pieniądze, a nie od tego, kto pyta, i dlatego argument, że inny bank o to nie pytał, nic tu nie zmienia.

Numer podatkowy występuje na początku sekwencji, co czyni go NIF oraz zasada przedstawiciela podatkowego krokiem poprzedzającym ten, a nie odrębnym zadaniem do wykonania równolegle.

Co się zmienia, gdy osoba staje się rezydentem

Ustawowa lista się nie zmienia. Zmienia się to, jaki adres jest potwierdzany i jakie dokumenty istnieją, aby go potwierdzić.

Obywatel Unii, który zarejestrował pobyt, posiada Certificado de Registo de Cidadão da União Europeia, wydany przez câmara municipal właściwą dla miejsca zamieszkania. Obywatel państwa trzeciego posiada kartę pobytu. Umowa najmu lub rachunek za media wystawiony na nazwisko danej osoby na adres na Madeirze wykonuje tę samą funkcję, jaką wcześniej wykonywało potwierdzenie adresu w kraju pochodzenia.

Czego ta strona nie twierdzi, to że bank jest prawnie zobowiązany do zobaczenia któregokolwiek z tych konkretnych dokumentów. Ustawa wskazuje elementy identyfikacyjne, nie instrumenty, a instrumenty są tym, co ustaliła praktyka.

Czego ten przewodnik celowo nie cytuje

Szczegółowe przepisy dotyczące identyfikacji klienta i należytej weryfikacji znajdują się w aviso Banco de Portugal, który uzupełnia ustawę. Ten dokument nie został zidentyfikowany u źródła na potrzeby tej strony, więc nie jest tu cytowany pod numerem.

Każdy anglojęzyczny przewodnik po portugalskiej bankowości w tym miejscu cytuje coś. Pewne przywołanie niewłaściwego dokumentu jest gorsze niż nazwanie tej brakującej informacji, a czytelnikowi potrzebującemu szczegółów lepiej służy dokładna wiedza o tym, jaki dokument brakuje w tym opracowaniu, niż wiarygodnie wyglądające odniesienie, które się nie potwierdza.

W tym temacie nic nie jest regionalne

Większość tematów na tej stronie okazuje się regionalna. Ten nie jest. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy jest krajowa, organ nadzoru jest krajowy, a oddział w Funchal otwiera rachunek na podstawie tego samego instrumentu co oddział w Braga.

Różnice regionalne pojawiają się w tym, do czego rachunek jest później wykorzystywany — tabela stawek stosowana dla rezydenta Regionu Autonomicznego, rachunki za media, które przychodzą od regionalnych operatorów, a nie kontynentalnych. Są one przedstawione w ile kosztuje życie tutaj w odniesieniu do opublikowanych stawek. Sam rachunek jest produktem ogólnokrajowym, a strona obiecująca specyficzne dla Madeiry przepisy bankowe sprzedaje różnicę, która nie istnieje.

Rachunek bankowy nie jest też pierwszą rzeczą potrzebną przy zakupie. Kolejność kroków oraz to, które z nich naprawdę muszą zostać zrealizowane przed podpisaniem aktu, przedstawiono w jak faktycznie przebiega zakup.